O nas

Z zabiegu korzystają osoby pełnoletnie z rozpoznanym zespołem zależności alkoholowej (F10.2), które świadomie decydują się na leczenie i przeszły pozytywną kwalifikację medyczną. U pacjentów z depresją, nerwicą lękową, PTSD albo borderline wymagamy dodatkowo informacji o aktualnej opiece psychiatrycznej. Kwalifikacja jest bezpłatna i obejmuje wywiad addyktologiczny oraz psychiatryczny.

Nie, sama diagnoza PTSD czy borderline nie wyklucza zabiegu, pod warunkiem że stan jest stabilny i pacjent ma psychiatrę prowadzącego. Przeciwwskazaniem jest niestabilne borderline z nawracającą autoagresją, świeża próba samobójcza oraz aktywna ideacja samobójcza. W takich sytuacjach odsyłamy pacjenta do psychiatry na stabilizację i wracamy do rozmowy o implancie po konsultacji.

Głównymi przeciwwskazaniami są: stan nietrzeźwości, nadwrażliwość na disulfiram, zdekompensowana niewydolność wątroby lub serca, ciąża i karmienie piersią oraz padaczka bez kontroli farmakologicznej. Po stronie psychiatrycznej: czynna psychoza alkoholowa, ostra faza zespołu Otella, świeże myśli rezygnacyjne, niestabilne borderline. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po wywiadzie medycznym i psychiatrycznym.

Disulfiram u trzeźwego pacjenta jest zwykle dobrze tolerowany, ale może dawać zmęczenie, senność, metaliczny posmak w ustach, bóle głowy, okazjonalne zmiany nastroju. Rzadziej opisywane są reakcje alergiczne miejscowe lub uogólnione. U pacjenta z rozpoznaną depresją warto monitorować nastrój w pierwszych tygodniach po implantacji i zgłosić psychiatrze każde wyraźne pogorszenie.